Als je schrijft

Als schrijver stuur ik, zelfs in deze digitale tijden, nog steeds graag een verjaardagskaartje met de hand – en dat wordt gewaardeerd, dus ik raad het zeker aan! Even leuk is het om een handgeschreven briefje te krijgen van deze of gene, wat ook steeds zeldzamer wordt en daarom des te bijzonderder als iemand het wel doet. Maar de ansichtkaart heeft nog een tweede functie voor de schrijver: het plaatje op de voorkant. Wat ben ik blij dat ik sinds een jaar of veertien al mijn mooie kaarten bewaard heb, want dat is nu een waardevolle schat aan fysiek beeldmateriaal geworden dat op elk moment ter inspiratie kan dienen. Geen idee hoeveel ik er ondertussen heb, maar toen ik ze afgelopen week naast elkaar legde namen ze het grootste gedeelte van mijn vloer in beslag. Dat is nou nog eens rijkdom.

Een moodboard van ansichtkaarten

Natuurlijk kan je voor inspirerende foto’s even googelen, of naar Pinterest, of AI het werk laten opknappen. Maar ik heb nu eenmaal plezier in het vasthouden van papier; al die verschillende texturen en diktes en gewichten, je kan ermee schuiven, sommige kaarten hebben zelfs reliëf!

Maar wat nog het meest helpend is: de kaarten die je hebt, kloppen nooit bij wat je zoekt. Op het internet kan je het perfecte beeld zoeken dat precies aansluit bij wat je in gedachten had. En de ansichtkaarten die je toevallig thuis hebt liggen, daar heb je het maar mee te doen. De kans dat je een kaartje hebt waar een hofdame op staat met twee identieke flesje groene toverdrank in een middeleeuws kasteel dat wordt omsingeld door soldaten in korte, zwarte mantels (een beeld uit mijn korte verhaal Het Hof der Gevangenen) is bijvoorbeeld vrij klein. Dus wat is daar nou het voordeel van?

Het voordeel is dat je brein zelf het werk moet doen. Roeien met de riemen die je hebt. Bruggen bouwen, het verband zoeken. En dat is nou juist creativiteit. Toen ik mijn eerste blik wierp op de tientallen, zo niet honderden kaarten die ik al bijna twintig jaar verzamel, dacht ik gelijk: hier zit niets tussen dat past bij mijn verhaal. Mensen sturen me mooie kaarten, maar ik heb er niets aan.

Toen ging ik beter kijken.

Het resultaat

Het eerste wat ik deed, was stoppen met kijken wat er op de kaart was afgebeeld. Nee, het verhaal speelt zich niet af in Estland, en de letter L heeft er al helemaal niets mee te maken. Maar welke beelden hadden de juiste sfeer, de juiste kleur, de juiste vorm? Ik dacht aan roodbruine tinten, aan dikke, duidelijke lijnen. Ik koos een paar kaarten, legde ze naast elkaar en zag toen pas dat ik onbewust ook meerdere keren een beeld met een rand had gekozen, iets met een binnen en een buiten. En dat paste bij mijn verhaal.

Zie hier het resultaat (tsja, mensen sturen mij nu eenmaal graag kattenkaarten!). Het zegt niets over het verhaal dat ik aan het schrijven ben en toch klopt het. Dat komt overigens heel goed uit, want ik wil het insturen naar de Harland prijs en kan er dus nog niets over kwijt, maar op deze manier kon ik er wel mooi een heel blog over schrijven zonder per ongeluk iets te verklappen.

De komende maand werk ik dit korte verhaal verder uit. Raad jij waar het over gaat?