Het is tijd de waarheid onder ogen te zien: ik ben een seizoensschrijver. Geen mooiweerschrijver, juist niet. Ik schrijf het liefst in de herfst en nog liever in de winter. Buiten is het dan toch donker en koud, maar binnen in mijn hoofd staat het licht aan. Daar leef ik dan.
Nu is het lente, volop lente, en mijn moestuin roept, mijn fiets roept: ga op pad! Neem me mee! Ik kom niet tot schrijven. Mijn hoofd staat op zomer. En is dat erg? Ik schrijf al jaren, lang genoeg om te weten: het komt weer terug. Verhalen die beginnen te kriebelen, te borrelen onder het oppervlak – geef me tot september en dan begint de creativiteit weer te sudderen, halverwege oktober wordt ik ronduit enthousiast en tegen de tijd dat november aanbreekt dan is het niet meer te stuiten, dan ben ik 100% een Schrijver.
Nou goed, dan laat ik de zomer de zomer zijn deze keer. Eens kijken hoe dat gaat, als ik mezelf de titel van herfstschrijver geef, bijvoorbeeld. Misschien borrelt er nog eens een kort verhaal op, zoals afgelopen maand. Dat was een goed idee, om iets te schrijven dat ik snel af kon ronden. Als ik het deze maand nou eens optyp en dan besluit of ik het misschien naar een verhalenwedstrijd instuur (een van mijn schrijfdoelen dit jaar).
Dankjewel weer voor het lezen van mijn schrijfavonturen!
-Ella
Geef een reactie