Een van mijn belangrijkste schrijfdoelen voor 2025 was het insturen van een verhaal naar een tijdschrift of wedstrijd. Als perfectionist heb ik jaren gewacht tot ik iets geschreven had dat écht goed was – maar dan kan je lang wachten. Of mijn inzending voor Waterloper écht goed is, weet ik niet, maar ik weet wel dat de deadline me uitdaagde het onderste uit de kan te halen en dat de feedback die ik over een paar maanden zal ontvangen me ook weer verder zal helpen om een betere schrijver te worden. Daarom heb ik voor Waterloper gekozen: het sprak me aan dat iedereen inhoudelijke feedback krijgt, of je nu op de eerste of de laatste plaats eindigt. Dat is nog waardevoller dan een prijs winnen, vind ik.
Op 31 mei rondde ik de laatste versie af en stuurde het, enkele uren voor de deadline, op. Vier dagen later schoot me ineens een fantastische eindzin te binnen, die weliswaar niets aan het plot veranderde, maar waarbij de thema’s wel op een veel poëtischere of zelfs muzikalere manier bij elkaar kwamen. Te laat! Tsja, daar heb ik nu mee te leven…
Ondertussen publiceer ik twee keer per week een hoofdstuk van mijn korte fabel, De vos Columbus. Ontzettend leuk dat het nu gelezen wordt door mensen buiten mijn directe kring. Ook spannend natuurlijk, maar tot nu toe zijn de reacties positief!
Er komen nog een aantal hoofdstukken van Columbus aan, dus daar ga ik rustig mee door. Verder wil ik deze maand eens kijken hoe ik de tweede helft van dit jaar wil aanpakken. Ik zit nog in mijn zomerperiode, waarin ik minder schrijf en meer in de tuin en de natuur ben. Maar net zoals een humuslaag in het bos zijn er altijd verhalenprocessen in mij gaande… Ik geef ze de tijd en oogst als ze rijp zijn.
Dankjewel weer voor het lezen van mijn schrijfavonturen!
-Ella
Geef een reactie