Tijdens een boswandeling met een vriendin begon ik laatst spontaan over mijn manuscript te vertellen – ja, dat verhaal waar ik al maanden niet naar om heb gekeken, waar ik bijna niet aan durf te denken, want hoe langer ik het laat liggen hoe meer ik het vergeet, en hoe meer ik het vergeet hoe vager en complexer en onmogelijker het hele concept me toeschijnt. Omdat ik er al zo lang niet mee bezig was geweest (en omdat ik niet de hele wandeling wilde wijden aan mijn monoloog) bracht ik het terug tot de essentie: een verhaal over goed en kwaad. Een Zandloper die toont hoeveel magische kracht je hebt, en welke soort. Een jong meisje dat haar eerste Zandloper krijgt, tjokvol duistere magie, en daar zo snel mogelijk van af wil. Voordat iedereen haar zal zien als een slecht mens. Voordat ze dat zelf ook begint te geloven…
En ik werd weer enthousiast! Het was hoognodig om afstand van het project te nemen, want anders raak ik veel te gehecht aan al mijn harde werk in de eerste versie en durf ik er niet te veel aan te veranderen. Nu ik er even uitgestapt ben krijg ik juist energie van het idee om de boel flink op de schop te nemen en er een fantastische, frisse tweede versie van te maken. Er is dus ook geen twijfel over wat mijn volgende schrijfproject wordt: Zandlopers 2.0 komt eraan!
Maar eerst nog de zomer, met een vakantie en een verhuizing. Zandlopers is een langetermijnproject en ik verwacht er dan ook zeker de hele tweede helft van 2025 mee bezig te zijn. Als ik terug ben van mijn reizen en in mijn nieuwe huis een schrijfhoek geïnstalleerd heb, dan kom ik rustig weer op gang. Er is geen haast, gelukkig.
En voor wie de avonturen van De vos Columbus heeft gevolgd: morgen verschijnt het laatste hoofdstuk! Een van mijn favoriete auteurs, David Mitchell, zegt dat verhalen geen begin of einde hebben, alleen ingangen en uitgangen. Hoewel ik de dierenwereld van Columbus voorlopig zal laten liggen, vind ik in de toekomst misschien wel een nieuwe ingang voor een vervolg. Je weet het nooit…
-Ella
Geef een reactie