Het is alweer zowat half april, maar ik wil toch nog even op maart terugblikken, alleen al – of misschien juist – omdat al mijn plannen veranderden en er zoveel onverwachte dingen gebeurden dat ik me al bijna niet meer kan herinneren hoe het allemaal ook alweer is gegaan.
Ik ben langer van mijn hoekje op het internet en structureel schrijven weggebleven dan ik van plan was en het voelt dan al snel alsof ik tot niets ben gekomen, maar dat is niet helemaal waar. Mijn grote YA project is zachtjes tot stilstand gekomen (en kan ieder moment weer tot leven gewekt worden!), maar mijn fabeltje is uitgegroeid tot een fabel met een kop en een staart (pun intended).
De vos Columbus heeft 10 000 woorden gekregen; 10 hoofdstukken en een epiloogje. Wat begon als losstaande schrijfopdracht van mijn cursus is uitgegroeid tot de rode draad die de bijeenkomsten voor mij aan elkaar verbond en dat me steeds meer verraste, hoe dieper ik erin dook.
Mijn schrijfdocent suggereerde zelfs er een novelle van te maken, wat me voor een grote keuze zette: wat wil ik er mee doen? Voor een novelle is het verhaal nog te kort en bovendien vind ik het hele publicatieproces op dit moment heel intimiderend, zowel met een eventuele uitgever als op eigen houtje. Maar ik moet ook niet te snel voorbijgaan aan het feit dat de suggestie van mijn docent een groot compliment was!
Tijd om terug te kijken naar de doelstellingen die ik mezelf had gezet aan het begin van de cursus: 1) werk afmaken en 2) werk delen met anderen. Het eerste doel komt voort uit het feit dat ik barst van de ideeën en aan tientallen verhalen begonnen ben, maar ze zelden tot nooit afmaak. Het tweede doel is het gevolg van het eerste: ik wil het pas laten lezen als het écht af is! Maar op zo’n cursus met gelijkgestemde schrijvers in spé gaat dat vanzelf, of het nu af is of niet. Tot aan de laatste week wist ik niet zeker of ik Columbus af zou kunnen ronden, vooral niet toen ik opzocht hoe lang een novelle eigenlijk hoort te zijn, maar uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om dat idee los te laten en het verhaal af te ronden zoals het was. (Nog) geen novelle dus, maar zo heb ik wel mijn eigen doel nummer 1 kunnen behalen. En dat voelde goed!
De voldoening van de eindstreep te halen en mensen een stapeltje papier te kunnen overhandigen met de woorden ‘het is af,’ is fantastisch! Ondertussen vraag ik me af waarom ik niet eerder ben begonnen met korte verhalen schrijven. Ik heb altijd zulke grote ideeën die zich uitstrekken en uitstrekken tot in de eeuwigheid – geen wonder dat er dan nooit iets van komt!
Aangezien het nu alweer midden april is, wil ik mijn doelen voor deze maand eenvoudig houden. Ik heb al heel lang een idee voor een kort verhaal (5 hoofdstukken) en ik kom er maar niet aan toe om dat op papier te zetten. Na het plezier dat ik heb ontdekt in het schijven van De vos Columbus, wil ik mezelf uitdagen om dit verhaal voor mei ook af te ronden. Ik hoop dat het lukt!
Daarnaast ben ik Wisselkinderen van Thijs Goverde aan het lezen, waar ik volgende week een recensie van hoop te publiceren. Dankjewel weer voor het lezen van mijn schrijfavonturen en tot volgende maand!
-Ella
Geef een reactie